Hipoterapia

hipoterapia jest to ukierunkowane działanie terapeutyczne, majace służyć poprawie funkcjonowania człowieka w sferach: fizycznej, emocjonalnej, poznawczej i/lub społecznej, podczas którego, specjalnie przygotowany koń stanowi integralną część procesu terapeutycznego.
Realizowana jest przez wykwalifikowanego hipoterapeutę zgodnie z zaleceniami lekarza kierującego na hipoterapię i we współpracy z innymi specjalistami prowadzącymi danego pacjenta.

Program zajęć hipoterapii jest opracowywany indywidualnie do każdego dziecka na podstawie zlecenia lekarskiego, karty informacyjnej o rozwoju dziecka w porozumieniu i po konsultacjach ze specjalistami oraz terapeutami dziecka. Podczas zajęć hipoterapeutycznych wpływamy na poprawę funkcjonowania człowieka w sferach fizycznej, emocjonalnej, poznawczej i społecznej uzupełniając podstawową rehabilitację/terapię dziecka.

Hipoterapia

  • hamuje przetrwałe prymitywne odruchy postawy (ATOS, STOS), których obecność bardzo utrudnia usprawnianie,
  • przywraca symetrię pracy mięśni tułowia oraz kończyn,
  • koryguje postawę, wymuszając ciągłe aktywne prostowanie się, wzmacnia mięśnie
  • grzbietu, brzucha, obręczy biodrowej,
  • poprawia kontrolę postawy,
  • normalizuje napięcie mięśniowe w osi głowa-tułów i na obwodzie w kończynach dolnych i górnych,
  • poprawia przepływ naczyniowy w tętnicach kończyn dolnych,
  • zapobiega przykurczom mięśniowym,
  • zapobiega ograniczeniom ruchomości w stawach biodrowych i wpływa na poprawę ich ruchomości,
  • poprawia równowagę i koordynację ruchową,
  • stymuluje przenoszenie masy ciała w prawidłowym wzorcu,
  • stymuluje chód,
  • poprawia dynamiczną kontrolę postawy podczas chodu,
  • stymuluje czucie głębokie proprioceptywne,
  • kształtuje poczucie własnego ciała i położenia własnego ciała w przestrzeni

Wskazania do hipoterapii:

  • mózgowe porażenia dziecięce: spastyczne, ataktyczne (wiotkie ataksje móżdżkowe), atetotyczne (zmienne napięcie mięśniowe z ruchami mimowolnymi), najlepszy moment na rozpoczęcie hipoterapii to ten, w którym dziecko rozpoczyna lub doskonali siadanie, wstawanie lub chodzenie;
  • inne niż mózgowe porażenie dziecięce porażenia i niedowłady spastyczne, wiotkie i dyskinezy: zaburzenia czucia proprioceptywnego, zespoły genetyczne (Retta, Angelmana, Downa);
  • zaburzenia neurologiczne o nieznanej etiologii, np. zaburzenia integracji sensorycznej, charakteryzujące się zaburzeniami ruchu, napięcia mięśniowego o charakterze dystonicznym, zaburzonym napięciem mięśniowym w osi głowa-tułów kompensowanym sztywnością obwodową w obrębie głowy, szyi, karku, mięśni mimicznych oraz kończyn dolnych i/lub górnych;

Bo uśmiech dziecka jest dla nas najważniejszy